دستور زبان عشق

خب! آدمیزاد ِ دیگه یهو تصمیم می گیره بره یه جایی که به نظرش بهتره! دوستان می تونید در صورت تمایل وبلاگ جدیدمو لینک کنید!

از این به بعد در بلاگر می نویسم! منتظرتونم در:

 این چنینم من

 

 

امروز همه اینجا می گفتند که احمدی نژاد به طور قطع رئیس جمهور می شه! و اصلن بحثی هم نداره! آقای رئیس چنان با اطمینان از رئیس جمهور شدنش حرف می زنه که انگار خودِ نوسترآداموسه! الان من یه ترسی مثل خوره افتاده به جونم! (خب آدمیزاده دیگه تحت تاثیر قرار می گیره)

پ.ن:وای خدا جون ... این ۴ سال بس بود دیگه! من نمی خوام چهار سال دیگه از بهترین سالهای عمرمو توی مملکتی باشم که یکی مثل احمدی نژاد رئیس جمهورشه! می شه لطفا به خرِ مراد بگی دیگه بهش سواری نده؟

 اولن که هر چی من این جا می گم الزامن ارجاع نداره به یک یا چند آدم زنده ی حقیقی حاضر دومن که اگرم داشته باشه الزامن مصادیق اش وبلاگی و اینترنتی نیستن به جون مادرم!
کلن من اگه بخوام به کسی تیکه بندازم اون قدر واضح هست که اصن شکی پیش نیاد که منظور چیه و کیه همینا خلاصه، به جهت پیش گیری از نسبت دادن های بی جا!

و حالا اصل حرفم:

رابطه‌هاي يك‌طرفه را دوست ندارم. آن‌ها که طرف ديگرشان يا رابطه را نمي‌خواهد٬ يا به هر دليلي انرژي لازم را نمي‌گذارد. آن‌ها که مدام بايد بارشان را تنهايي به دوش بکشي. و وقتي خسته مي‌شوي کسي نباشد که نوازشت کند و بار را از دوشت بردارد. وظيفه‌ات است خب!
رابطه‌هاي بي‌حافظه را دوست ندارم. آن‌ها که هزاربار مسائل آزاردهنده درشان تکرار مي‌شود و تجربه نمي‌شود براي احتياط و پرهيز. که هزاربار آزرده مي‌شوي از فلان رفتار مشخص و طرف ديگر رابطه انگار نه انگار که مي‌داند اين را. که هزاربار سر آن مسئله ديالوگ مي‌شود و آش همان است و کاسه همان.
رابطه های بی بکگراندرا دوست ندارم. آن‌ها که هر دفعه بايد از نو ري‌استارت شوند. آن‌ها که صميميتي که درشان ايجاد مي‌شود٬ به محض خداحافظي تمام مي‌شود و در ديدار بعدي طوري باهات رفتار مي‌شود انگار غريبه‌اي. آن‌ها که هربار دوست را مي‌بيني٬ بايد هرچه زور داري بزني تا دوستي را از سر بگيري. دوباره جلب اعتماد و دوباره ايجاد صميميت.
رابطه‌هاي نامتجانس را دوست‌ ندارم. آن‌ها که با طرف ديگر رابطه اختلاف عميق شخصيتي يا فکري يا رفتاري داري. مدام بايد حواست جمع باشد که با هم برخورد نکنيد. در به‌ترين حالت٬ هم‌زيستي مسالمت‌آميز. به‌سختي مي‌شود که احساس دوست‌بودن و رها بودن (و خودت بودن) بکني. که بتوانيد بي آن‌که مواظب رفتارتان باشيد و گاهي خودتان را سانسور کنيد٬ هم‌ را آزار ندهيد.
رابطه‌ها ... رابطه‌هاي سخت و پيچيده‌ي انساني. از همه بدتر٬ رابطه‌هايي آزارم مي‌دهند که يکي از انواع بالا هستند اما به دليلي به‌شان وابسته‌ام. آزارم مي‌دهند و نمي‌توانم ترکشان کنم. شخصيت و احترام و احساساتم را جريحه‌دار مي‌کنند اما وابستگي‌ام بيش از آن است که بتوانم ازشان خارج شوم. ريشه‌شان عميق‌تر از آن است که بشود کندش. که به رابطه‌ي آدم با خانواده‌اش مي‌مانند : گاهي خوب و گاهي ويران‌گر٬ اما گريزناپذير.

بعد نوشت بی ربط: وبلاگ مال من (یعنی من فقط میرم توو قسمت مدیریت و ...) اونوقت یکی اومده واسه یکی دیگه نظر خصوصی گذاشته) دقیقا چه فکری پیش خودش کرده؟

دیروز توی بحث کلاسی یه عده که من واقعا ازشون بعید می دونم می گفتن نباید رای داد باید انتخاباتو تحریم کرد!!! این طرزفکر عامیانه نمی دونم چه طور وارد ذهن دانشجوهای این مملکت که ادعای روشنفکریشون گوش عالمو کر کرده شده!

 دوستان محترمي که معتقدند اين يا آن فرقي ندارد٬ پيشنهاد مي‌کنم اگر بعد از زندگي در دوره رياست جمهوري خاتمي و احمدي‌نژاد هنوز هم اين تفکر را دارند حتما تشريف برده و يك عينك‌ ابتياع بفرمايند.

اگر در انتخابات شرکت کنيم مشروعيت نظام تاييد مي‌شود؟ اين تصور به‌وجود مي‌آيد که نظام و سرانش از محبوبيت مردمي برخوردارند؟ بسيار خوب٬ لطفا جواب اين سوال مرا بدهيد: فرض هم که در انتخابات شرکت نکرديم و مشروعيت نظام و سران و غيره کلن زير راديکال رفت٬ خوب٬ بعدش چه؟ بعدش با اين مشروعيت لکه‌دار شده‌ي ننگين چه مي‌خواهيم بکنيم؟ وضعمان را بهتر مي‌کند؟ از بدتر شدنش جلوگيري مي‌کند؟ به چه دردمان مي‌خورد اين حرکت انقلابي پرشور!؟
اين فقط نظر من است و شايد غلط باشد اما من به فرماليته بودن انتخابات و ازپيش تعيين شده بودن نتايج آن اعتقاد ندارم. نتيجه‌ي تحريم انتخابات هم قبلا به‌قدر کافي بيچاره‌مان کرده است. فکر مي‌کنم ننشستن و حرکتي کردن - حتي اگر حرکت کوچکي باشد و بدانم که به جايي نمي‌رسد- حداقلش اين فايده را دارد که بعدا به خودم نمي‌گويم کاري هرچند در ابعاد ميليمتري از من برمي‌آمد و من انجامش ندادم. يك برگ راي ناقابل ناچيز  به قول شما بي‌تاثير٬ تمام سهم من از دموکراسي ناموجود در کشورم است و تمام آن‌چه مي‌توانم انجام بدهم٬ و خيال ندارم از سهمم بگذرم.

کم‌تر می‌شناسم آدمی را که به اندازه‌ي خودم، دوست داشتن و دوست داشته‌شدن برایش مهم باشد. که بتواند و بخواهد به غریبه‌ترین ها محبت کند برای بیرون ریختن موج احساسات عجیب و غریب و کنترل‌ناپذیرش. که حتا گاهی چشم ببندد که طرف مقابل کیست و چه جایی در زندگی‌اش دارد و فقط دوستش بدارد در آن لحظه و این را نشان دهد، از هم‌کار بداخلاق و عنق غریبه بگیر تا دخترک فال‌فروش گوشه‌ی خیابان. کم‌تر می‌شناسم آدمی را که مثل خودم محبت برایش به اندازه‌ي آب و غذای روزمره حیاتی باشد، که روزش اگر بدون کلامی مهربان و لمسی دوستانه و رفتاری محبت‌آمیز بگذرد جزو روزهای زندگی‌اش حساب نشود. کم‌تر دیده‌ام آدمی که مثل خودم دیوانه‌وار نیازمند و خواهان روابط انسانی باشد (نه الزامن عاشقانه، که انسانی و دوستانه و عاطفی) آن‌قدر که گاهی له‌له بزند که غریبه‌ای باشد و چند دقیقه حتا بدون هیچ‌ کلامی پیشش بنشیند. کسی که به‌اندازه‌ي خودم احساساتی-لمسی باشد و به‌قدر من دوستانش را لمس کند؛ دست در بازویشان بیندازد و در آغوششان بگیرد. نمی‌شناسم کسی که به اندازه‌ي خودم دیوانه‌ی دیدن و دیده‌شدن باشد، که پوستش برای لمس کردن و لمس شدن (نه جنسی، که حتا گاهی در حد نوازش گذرای یک ثانیه‌ای دست کسی) بسوزد، که عدم وجود روابط انسانی و احساسات به این وضوح در فیزیک‌اش منعکس شود و دست‌هایش از تنهایی یخ کنند و بلرزند، که دوری از آدم‌ها و احساسات‌شان این‌قدر، این‌قدر تخلیه‌ی توان و انرژی‌اش کند.

این چند روز از روزهای تلخ دوست نداشتن و دوست داشته نشدن‌ام بوده‌است، و حتی تایپ کردن با این تپش قلب نامنظم و دست‌های لرزان و منجمد و بدن لرزان سخت می‌نماید، چه برسد به تمرکز کردن و انجام کارهای عقب‌مانده‌ای که دو روز بیش‌تر برای انجام‌شان وقت ندارم ...

يکي از آرزوهاي بزرگ زندگي من اين است که سرمربي تيم ملي کشورم شوم و هر روز با اين رويا مي‌خوابم و بلند مي‌شوم و مطمئن هستم روزي به اين افتخار بزرگ دست پيدا مي‌کنم.

افشین قطبی

به‌نقل از  چلچراغ
شماره‌ي 298، شنبه 25 خرداد 1387

جدا از اینکه کارشو بلده و یه حرفه ایه به تمام معناست، فوق العاده کاراکتر جذاب و دوست داشتنی یی هم داره. نمی دونم موفق می شه یا نه ولی حداقلش اینه که امیدو بهمون برگردونده و خودش هم به آرزوش رسیده! 

 با خوندن این یاداشت برای بار دوم ته دلم یه جورایی شد و بهم ثابت شد وقتی مطمئن باشی ... می شه!

خانم همکار اول صبحی پکر و داغون اومده نشسته پشت میزش:

- نیوشا؟

+هان؟

ـ چی کار کنم؟

+ چیو چی کار کنی؟

ـ دخترخاله های حمیدو می گم!

+ اِ مگه اومدن تهران؟ چه وقته اومدنه؟ حالا کی می خواد ازشون پذیرایی کنه؟

ـ خودش مرخصی گرفته مونده خونه!

+خوب دیگه دردت چیه؟

ـ مشکلم پذیرایی نبود که آخه الان حمید با دو تا دخترخاله هاش توو خونه تنهاست! قلبم داره مثه گنجیشک می زنه! (در همین لحظه از توی گوشیش عکسشونو نشونم می ده)

+ چه خوشگلو لوندم هستن(خباثت هم از راههای رسیدن به خداست)!

ـنه خیر!خیلی هم زشت و داغونن!

+ خر نشی این جفنگیاتتو بهش بگیا! خودتو سبک نکنیا! 

ـ فکر کردی! بزار پام برسه خونه!

+...

نکنید خواهر من، این جور دو دستی!  یه طوری که انگار شخص شخیص جرج کلونی  رو تور کردید دو دستی به نامزد! همسر! دوس پسراتون نچسبید، عین بادی گارد دائمن در حال محافظت و پاسداری از پارتنر محترم نباشید، تا یه خانومی کلن و خانوم مجردی جزئن یه کلمه با پارتنرتون حرف می زنه اخماتون تو هم نره و به خانومه چشم غره نرین و حلقه محافظتی تونو تنگ تر نکنین. زشته به خدا. از زشت بودن گذشته رقت آور هم هست. اندکی اعتماد به نفس باید... به خدا!

بعد نوشت: در راستای کامنت بمبو باید عرض کنم که آدمیزاده دیگه یه وقتایی یه غلطایی می کنه که اینجوری یه از خدا بی خبر که انشاء الله به تیر غیب گرفتار بشه! میادو رسواش می کنه! بله بنده خودم در سنین ۱۷ تا ۱۹ سالگی اینجور آدمی بودم! ولی خب دلیل نمی شه که اینجورآدمی مونده باشم که!

تا حالا به طرز بسیار احمقانه و ساده لوحانه ای فکر می کردم اگرچه کلن دنیا پر از آدم های بی شرف و بی خوده، ولی خوشبختانه من دوروبرم یه مشت آدم حسابی دارم. تا دلتون بخواد هم فخر این موضوع رو به این و اون فروختم که ده هه خودتون وارد روابط مریض می شین و با آدم های مساله دار معاشرت می کنین و زمینه رو برای آزار دیدن از بی شرفی آدم ها آماده می کنین.
جدیدن متوجه شدم که بله ...آدم های اطراف من هم یکی پس از دیگری دارن توزرد از آب در می آن و تا حالاش هم که این موضوع رو نفهمیدم به دلیل این بوده که موقعیتش پیش نیومده.

"بعدم که من قول می دم اگه یه وبلاگ خصوصی باز کنم که این چند خط چندخط های روزمره مو اون جا بنویسم، قیافه ی این جا دوباره بشه شکل این خانوم کت دامن پوشیده ها که فقط در مورد موضوعات مهم حرف می زنن و موهاشونم شینیونه حتا. نه مثل الان شکل این بچه پرحرف زبون درازها که دائم دارن آسمون ریسمون به هم می بافن.

هر چند خب واقعیت اینه که من همواره خودم رو در گروه دوم احساس کردم.