دستور زبان عشق

آقای رئیس همه تلاش اش را میکند که من بخندم ، دلم میخواهد بهش بگویم که سرش به کار خودش باشد و انقدر هی گیر ندهد که من امروز چِم شده ، نگوید از صبح اخمالو هستم ، نگوید خانم فلانی بیاین این ایمیل رو ببینین خیلی خنده داره ، مرا مجبور نکند هلک و هلک از پشت میزم بلند شوم و این همه راه را که شش قدم گنده هم نمیشود بروم تا پشت میز آقای رئیس... و ایمیل خنده دار چی باشد خوب است ؟ ، عکس احمد ی نژ اد با دمپایی ....
عکس احمد ی نژ اد با دمپایی خنده دارد اصلا آقا ؟

چه راحت می شد در زرق و برق زندگی یک احمق پولدار غرق شد یا یک احمق خالی یا حتی احمق تنها. راحت می شد سال ها در" میان تور و پولک خوابید" ، ژستهای  روشنفکرانه گرفت، صبح را با کره بادام زمینی شروع کرد و تمام روز دغدغه صرف شام با سس تاتار یا سس قارچ یا سس ... داشت.می شد از مقابل هر مغازه رد شد و چیزی را با بلندمنشی و بی اعتنایی خرید که قرار بود سال ها در کمد های بزرگ چوبی منبت کاری شده خاک بخورد و آخر سر سهم خدمتکار و کلفت و نوکری شود.

می شد چاق و چاق تر شد و با آسودگی وجود انواع دستگاه های ورزشی کنار استخر خانه هر روز را به خوردن بستنی گذراند. می شد در سال های پیری با تفرعن یک شاهزاده خانم در خیابان ها راه رفت و پوست صاف و سفید و برق چشم های درخشان یک عمر زندگی بی هول و اضطراب نداشتن را به رخ این و آن کشید.حتی می شد با ژست های مردم دوستانه پیچیده در پالتو پوست خز ، زمستان ها به گدایان خیابانی غذا داد و برایشان دل سوزاند...می شد اگر فکر نمی کردیم این نفس ابتذال است ، پیروزی ابتذال.

 

پ.ن:در عوض ما دچار عارضه امیدیم ! ما آدم های ساده عادی . امید در نقش قشر ما گنجانده شده !!!