الان ساعت۳:۸ دقیقه ی صیحه
من و دخترخاله ام تینا...توی اتاق من...مات و مبهوتیم...
حدود ساعت ۱۰ دیشب ...صدای خشک و بی روح پرستار توی تلفن پیچید: متاسفم ! ایست قلبی...
مادربزرگم پرکشید...اونم توی چه شبی...
هیچ کدوم باور نمی کنیم...
خنده های کودکانه اش...قلب صاف و مهربونش...از یادم نمیره
سخت بود پوشیدن لباس سیاه برای کسی که هنوز رفتنش زود بود...
مادربزرگ قصه ی ما که بهش می گفتیم "نانا" چه تلخ رفت
زیر دستگاه بی رحم دیالیز.. با چشمانی خیره شده به سقف...
حتی وقتی برای آخرین بار با بغض صداش کردم "نانا" توان پلک زدن هم نداشت.
دیشب همه ی ما بعد از شنیدن این خبر تلخ رفتیم که برای آخرین بار ببینیمش...شاید داشتیم خودمون رو گول می زدیم...شاید فکر می کردیم مثل دفعه ی پیش می ریم که مرخصش کنیم و ببریمش خونه...
انگار همین دیروز بود که با تینا تا صبح توی بیمارستان بالای سرش بودیم اون حرف از رفتن می زد و ما می خندیدیم...تا جایی که از ما آب زم زم خواست و ما باز هم به شوخی گفتیم بخور آب زم زمه ... او هم کودکانه باور کرد و تا آخرین جرعه را نوشید
شاید دیشب هم فکر می کردیم که باز هم مثل آن روز چند روزی در اتاقک آي سي يو مي ماند و بعد با ما راهي مي شود...
چه فايده كه اينها همه اش خيالات ما بود و ما زماني اين واقعيت را پذيرفتيم كه او را با بدني پيچيده و چشماني كه ديگر ياراي ديدن نداشت روي تختي كه به طرف سردخانه مي رفت ديديم.
زماني كه همه پشت درهاي بسته ي بيمارستان روي پله هاي سرد مويه مي كردند.
سحر دستان خاله آرزو را مي فشرد...سپنتا كمي دورتر به آرامي اشك مي ريخت... خاله آذر با صداي بلند گريه مي كرد و سارا در كيفش به دنبال اسپري آسم مي گشت...
خاله نازي همدم هر روزه ي نانا چاره به جز گريستن نداشت و چه ضجه اي مي زد. صالحه گويي در اين دنيا نبود گاهي ناله مي كرد و گاهي در سكوتي عميق فرو مي رفت و همسرش بهروز از دور سري تكان مي داد...
درهاي ماشين باز شد چشمان ورم كرده ي مادرم اولين چيزي بود كه ديده مي شد تينا دست خاله آزيتا را گرفت تا بتونه به ما ملحق بشه...
پدرم كلافه قدم مي زد پدر بزرگم كه ديگر توان نشستن نداشت به همراه شهاب كه سعي عجيبي براي حفظ ظاهرش داشت تا آرامشي هر چند تصنعي را به جمع القا كند) ولي او هم گاهي كم مي آورد و كف دست را به پيشاني مي كوبيد...) راهي ماشين شدند تا همه به جايي برويم كه روزي خانه ي اميد ما بود ...(خونه ي نانا)...
هرچه پيشتر مي رفتيم كنترل وضعيت براي همه سخت تر مي شد تا جايي كه ديگر كسي توان بلند كردن مادرش را از كنار تخت نانا نداشت... واي كه چه سخت بود گذاشتن قرار براي روز بعد
ساعت ۷:۳۰ جلوي در بيمارستان براي تحويل جنازه...
نوشتن اين سطور آسان نيست...
شايد به قول دوستم نانا در اين شب رفت تا ثابت كند خدا دوستش دارد...
